kötü müzik

two songs: one about flying, one about falling. equally beautiful. its life

2011-12-05T10:55:00.000-08:00

2001den beri dinlediğin modest mouse nasıl 10 yıldır halen meşhur olmuyor, ben bu dünyanın düzenini anlamıyorum

2011-12-02T13:45:00.000-08:00

bütün domuzlar ölmeli (müslüman manifestosu)

2011-12-02T11:43:00.000-08:00

dont forget billy. billy

2011-12-02T11:11:00.000-08:00

ölü birine göre çok iyisin bebeğim

2011-11-30T15:17:00.000-08:00

the sleep of no dreaming

2011-11-30T15:02:00.000-08:00

wake up
unless you are dreaming

anthem palestine

2011-09-23T09:09:00.000-07:00

thus spoke zarathustra's guitar

2011-09-16T02:51:00.001-07:00

great live version of a great song: Talk Talk - I Dont Believe You

2011-09-16T01:47:00.000-07:00

Montreux Jazz Festival, 1986

pop on a plane

2011-09-16T01:14:00.000-07:00

a simply beautiful pop album i found out on a long Malaysian Airlines flight. opening song

my beautiful little world

2011-09-13T04:57:00.000-07:00

BON IVER "Holocene"

another great BLACK SONG (volume up)

2011-09-09T05:08:00.001-07:00

a song that creates room when you are in a narrow place: the shins - black wave

2011-09-06T01:18:00.000-07:00

After 2:35!

2011-06-01T06:33:00.001-07:00

Poems

2011-04-24T02:04:00.000-07:00

Olafur Arnalds konserinin ardından şiddetli duygular besledim

2011-02-23T09:41:00.000-08:00

Bu yılın en iyi konserlerinden birini yine Salon IKSV'de dinledim. Olafur Arnalds uzun süren dünya turunun son konseri için İstanbul'daydı ve bu önemli gecede biz de oradaydık.

Konser çıkışı içimde sadeleştirilmiş, tek bir istek vardı: Eve gidip Kim Ji Woon'un "Acı Tatlı Hayat" ını izlemek. Bu istek, Arnalds'ın içten müziğinin uyandırdığı ince duyguların, Arnalds'ın müziğini dinlemeye gelmedikleri her hallerinden belli olan arka sıradaki iki kişinin ağzını burnunu kırma isteğim ile birleşerek ortaya çıkması ile oluşmaktaydı. Yani, şairane bir şiddet hissi. Tüm konser birbirlerine kur yapma sürecinin henüz başında olan biri erkek diğeri dişi bu ikilinin, hisli nağmelerden nasıl etkilenmediklerini birbirlerine çeşitli vesilelerle aktarmak suretiyle kuul luklarını karşısındakinin nezdinde yitirmeme çabalarına kulak misafirliği ile geçti: "off çok sıkıldım", "ha ha tamam", "off uzatma", "haha çok komik" vs vs.

Beğenmiyoduysanız niye para verip de geldiniz. Yok davetiyeyle geldiniz de o kadar sıkılıyor iseniz, o zaman da aha kapı aha sapı, defolun gidin arkadaş. Amaç kurlaşmak, kuullaşmak ise de gidin, bu çabanızın çevrenizdekilere saygısızlık olarak addedilmeyeceği bir yerde bağır çağır rahar rahat yapın. Başka türlü bir konser olsa yemin ediyorum ikilinin erkek olanının ağzını burnunu kırardım, işte ince ruhumun incelikten kırıldığı an da bu an olurdu; ama bu kadar soft bir ortamda "dalmak" olmuyor.

bu kadar kışkırtmaya karşı soğukkanlılığını bozmayan kitle az bulunur. Joyce'un dediği gibi işte, "hıh! dublinliler!"

2011-02-23T08:20:00.000-08:00

Yıllardır severek dinlediğim bu Pinback parçasını Kaddafi'ye hediye ediyorum. Al abicim

2011-02-21T11:06:00.000-08:00

...
Sad I'm gonna die.
Hope it's gonna happen later than I think.
They'll tie me up and send me off
To set me off on someone's lawn.

Süheyl Batum is going Beck

2011-02-09T03:26:00.000-08:00

I LOVE YOU BUT I'VE CHOSEN DARKNESS. One of my fav band names! ...and a very beautiful video

2011-02-03T10:37:00.000-08:00

my favorite Phoenix song (also on Somewhere soundtrack)

2011-02-02T08:40:00.000-08:00

Very different from the other songs on their album "Wolfgang Amadeus Phoenix". Starts like a modernized version of a Goblin song, evolves like a Mars Volta song and finally ends as a great song.

The movie "Somewhere" by Sofia Coppola, starts and ends with this song.

Ladies and Gentlemen, I would like to inform you that "I've Started a Joke!"

2011-02-01T11:26:00.000-08:00

Hey John, are you going to do a song for Mark Zuckerberg as well? @johnvanderslice

2011-01-26T11:14:00.000-08:00

bu şarkının hatrına

2011-01-23T14:42:00.000-08:00

I've a theory of ghosts and i'm a monster to girls
I stick in their heart like a rusty spur
But i've a theory of ghosts:
They're alive and we're all dead;
That they're trying to tell us is that it's this way around

And i've a theory of girls
They always seem to leave in the spring
As if they know that it hurts more
To carry a heartbreak through the summer

In the calender storm, i circled a day and tried to hold on
And in the last powercut,
I whispered her name 'til the lights came on
Smoked my indian pipe
Listened to the static, the snow on the wire
Smoked my indian pipe
Listened to the static, the snow on the wire

I have one photograph that captures her smile
But i don't have a tape of her laugh

Watercolors can't help me

bu gece ez3kiel de ve tabi @saloniksv yiz!

2011-01-14T09:40:00.000-08:00

Ólöf Arnalds'dan laz türküsü

2011-01-07T15:12:00.000-08:00

damn good video!!

2011-01-07T14:39:00.000-08:00

diyemedim diyemedim. gururum engel oldu 2010un en iyi şarkısı diyemedim

2011-01-07T14:24:00.001-08:00

fizy mi geri verin! tamam youtube var ama ara sıra videosuz parça paylaşmak isteyebilirim. Neden mi?

2011-01-07T13:58:00.000-08:00

midlake @saloniksv 23/11/2010

2010-11-23T06:47:00.000-08:00

The best music video is always home made

2010-09-13T14:06:00.000-07:00

Láppartement - Noir Desir from Mauro Devoto on Vimeo.

DJlerin insanoğlundan yıllardır gizlediği ikinci Tanita Tikaram şarkısını bulduk / The "other" Tanita Tikaram song that DJs didnt want you to know

2010-08-31T13:38:00.000-07:00

Kötü Müzik dolgu yayın kuşağını sunar: necefli maşrapa

2010-08-13T02:08:00.000-07:00

tarihte bugün: 16 yıl önce favori şarkım / today in history: my favorite song 16 years ago

2010-08-04T14:08:00.000-07:00

Pearl Jam - Rearviewmirror from Daniel Marques on Vimeo.

the privilege of being grown up with pearl jam and enjoying it through the years. this feels great!

This is how i audiolize "The Inception" ...sharp yet dreamy, building and collapsing...

2010-08-03T13:08:00.000-07:00

Gravenhurst - Trust

2010-08-03T12:54:00.000-07:00

Set Guitars to Kill

2010-07-29T00:09:00.000-07:00

From post rockers of Belfast, "and so i watch you from afar"

Tonight, Massive Attack dedicated this song to my citizens killed on Mavi Marmara..

2010-07-13T14:33:00.000-07:00

Massive Attack - Safe From Harm from James Choice on Vimeo.

Midnight ronkers
City slickers
Gunmen and maniacs
All will feature on the freakshow
And I can't do nothing 'bout that, no
But if you hurt what's mine
I'll sure as hell retaliate

You can free the world you can free my mind
Just as long as my baby's safe from harm tonight
...

keşke bu parçanın resmi klibi bu olsaydı! bu nasıl bir footage, bunu yapan nasıl br zihin? (bu massive attack)

2010-07-13T10:12:00.000-07:00

Massive Attack - Paradise circus from Paradise.26 on Vimeo.

massive attack konserine giden yok mu? (bu massive attack değil)

2010-07-13T10:05:00.000-07:00

Noisia - Split the atom from Paradise.26 on Vimeo.

while bjork moves in beylikdüzü, the knife's karin dreijer andersson moves in air

2010-06-28T16:17:00.000-07:00

Royksopp - What Else Is There from Paradise.26 on Vimeo.

sonisphere notlarım

2010-06-28T14:18:00.000-07:00

itiraf: rock sever bir kişilik olsam da hayatımın hiçbir döneminde metal müzik dinlemedim. endüstriyel metal, jazz metal ve atmosferik y.k metal (!)gibi enterasan alt türler ve dönem dönem gayet piyasa olabilen Metallica hariç. neden: neden mi? zamanında ilginç gelmedi desem... genelde bu müziğin temsilcilerini ve tınısını birbirine benzetirdim.

bu lüzumsuz bilgi ışığında notlara geliyoruz:

1. Rammstein'ın sahnesi çok iyidir. Bir daha gelirlerse, yeterli paran da varsa, paraya kıyıp VIP den bile izlenebilir... garantili sonuç

2. Hayko'nun performansı kötüydü gibi doneler aldıysanız o kadar da kötü olmadığını bilmelisiniz. ama şov mov yapmamıştır, akıllı uslu söylemiştir. nedenini şöyle düşündüm: hayko sıkı beşiktaşlıdır, mahcup bir kişiliktir, bu kadar büyük grubun arasında hem de bir de inönü stadının zemininde kendini her zamankinden daha mahcup hissetmiştir.

3. Manowar, kimin nerden uydurduğunu bilmediğim bu big four (dört büyükler= anthrax, megadeth, slayer, metallica) tanımına çok bozulmuştur. Öyle ki adamlar Türkçe! olarak destansı! bir protesto konuşması yaparlar. (...doeart bouyouklermish! sicktearseenlear ordean!!!...) takdire şayan! ben küçükken böyle big four falan diye bir hikaye yoktu. bursanın şampiyonluğuyla mı ilintili, bir türk medyası icadı mı, bu yüzden mi manowar türkçe küfrediyor??? notlarımı aldım, sonra bi ara konuyla ilgili lütfen aydınlanalım.

4. Manowar çok iyi gruptur. İlk kez dinledim.

5. Yine ilk kez dinlediğim Accept kötü ve sıkıcıdır. Canlı performansları da bayıktır. Hangi akla hizmet Cumartesi günü Manowar gibi bir grubun ardından headliner olarak sahneye sürülmüşlerdir, anlamadım. Anlayan veya hatam varsa biri beri gelsin, veri versin. Manowar tahminimce buna da sinirlenmiş olabilir.

6. Anthrax'a yetişemedim iyi miydi?

7. Megadeth'in müziği bana göre değildir. İlk kez dinledim.

8. Megadeth konserinde çekirdek çitleyen metalci görülmüştür. (o ben değilim)

9. Yıldırım Demirören'in tribünleri çalı süpürgesiyle süpürtmesi lazım, hep çekirdek kabuğu o koltuk araları. hoş değil.

10. Slayer muhteşem bir gruptur. Slayer dinlemeden harcadığım o boşa geçen yıllar var ya ah aaah. Enerjik ve karmaşık ama akıcı ritimler. Yeni yetmeyken hatırlıyorum Slayer kolyem vardı, sonra sapı kırıldı, fazla takamadık. Biraz daha dayansaydı o metal (:)) belki merak edecek "lan bu slayer kolyesini takıyorum ama ne iş du bi dinleyim" diyecek veya en kötü ihtimalle "waaay slayer ha! en sevdiğin şarkıları ne?" diyen yeni bir tanışın utanç verici motivasyonu ile slayer işine girecektim. Slayer'ın müziğinde müthiş bir zeka sezdim. Bence o solistleri var ya, onun IQ su en az 160 falandır. Adamlar yaşlanmışlar ama nasıl hin, nasıl neşeliydiler. Böylesine kompleks bir müziği üretebilen bu kişilerin çok farklı müzik türleri ile beslendiğini düşünüyorum. Ama tutkuyla sevilen bir iş veya eş gibi sonunda deneyimleri, kültürü ve zevkleri harman edip yine kendilerine özgü metal müziklerini yaratıyorlar. yıllardır.

11. Slayer'dan sonra staddan çıkan var mı diye bakındım ama yeterince örnek toplayamadım. Genelde bu tür festivallerde yapabildiğim birşeydir, alt grupları izleyip üstü kalsın deyip çıkabiliyorum(üst grup zevkime göre değilse elbette). Oysa kimse çıkmadı. Metallica herkesin zevkine göre olabilecek kadar mainstream bir müzik üretebiliyor ne de olsa, belki ilintilidir.

12. Metallica metal müzik festivalinde olduğunun bilinciyle olsa gerek, önceki izlediğim performanslarına göre pop ekseninden daha uzak durdu. oldukça iyi bir performanstı.

13. Festivali düzenleyen Akbank bence çok büyük bir işe imza attı. Kendileriin tebrik ediyorum. Ancak son gün uygulanan akıl almaz geçiş yasakları izleyicileri canlarından bezdirdi. Tuvalete, içki almaya, hatta ve hatta para çekmeye gidebilmek mümkün olmadı ki Akbank'ın tuvaletimizle ve içkimizle olmasa da en azından ATM ler ile olan ilişkimizde biraz daha duyarlı olmasını beklemek çok saçma olmaz sanırım...

heavenly sounds

2010-06-18T11:41:00.000-07:00

The xx - Night Time from Liam Simpson on Vimeo.

oh la la!

2010-02-26T11:08:00.001-08:00

[ingenting] - dina händer är fulla av blommor from nadazipp on Vimeo.

Self-fulfilling prophecy OR dog chasing own tail: music about music

2010-01-19T13:23:00.001-08:00

css - music is my hot hot sex
client - rock n roll machine
piano magic - love and music
sertab - music!
kent - music non stop

su gibi akan şarkılar

2010-01-19T11:25:00.000-08:00

su gibi akan rock parçalarına bayılıyorum. içinde gitar solosu olmayacak (gitarı konuşturmak denen, adı virtüözluk olan zanaatkarlık durumundan hiç hoşlanmam), gitarlar ritm tutacaklar, distort distort sesler koyuverecekler, ama sürekli - devamlı bir bas çizgisi olacak. pes olacak! davulcu davula acımayacak. vokal ise öte yandan, o da tüm şarkı boyunca akacak, ama fazla el kol etmeyecek, fazla tırmanıp inmeyecek... özellikle böyle şarkılara karşı hastalık derecesinde bir tutkum, aşkım var. hatta şu alttakilerden bazılarını kaç yıllardır, iki günde bir dinlemezsem kendimi düpedüz kötü hissediyorum.

not: bu tanıma shoegaze kafadan girdigi için zaten shoegaze hastasıyım, o ayrı. bu hastalık durumunun adının shoegaze olduğunu öğrendikten sonra tedavisi kolay olmuştu! bunların tabi shoegaze ile alakası yok bunlar asortik ve distortikler :)

stone temple pilots - vasoline
bu ekoldeki tanıdığım ilk grup olan stone temple'dan (belki de beni bu işe bulaştıran), demek istediğimi güzel anlatan, tam karakteristik bir örnek.

bush - warm machine
hele bu şarkıyı iki üç günde bir dinlemezsem fena oluyorum. nedir bilmiyorum, bush da dinlemem, ne şimdi, ne de eskiden. bu kategorideki şarkılardan en takığım bu.

foo fighters - my hero
en sevdiğim foo fighters parçası zira.

pearl jam - you are
yıllarca pearl jam dinle, sonunda en sevdiğin şarkıları bu olsun, olacak iş değil

birkaç tane daha
smashing pumpkins - 1979
alice in chains - would?
nirvana - in bloom

teyp başa mı sardı ne?

2009-12-25T12:24:00.000-08:00

teyp döndü döndü başa sardı gibi geliyor

bu senenin cici şarkılarından biri: bat for lashes - daniel

bu da 20 sene oncesinin bir sarkisi:

belinda carlisle - la luna

iki şarkı arasında görünürde hiçbi alaka yok.

ama nedense bana aynıymışlar gibi geliyor. düzenleme mi, şu yaylıların hemen hemen aynı saniyelerde devreye girmesi gibi mesela, genel olarak tema mı, kadın vokallerin ifadelerinin verdiği benzer duygu mu?

Bu postu yazarken linkleri alıyordum ki fizy.com'dan şunu fark ettim bir de:

her iki şarkı da tamı tamına dört dakika 12 saniye. eşitler.

Sigur Ros yeni albüm, yeni video..

2008-06-24T14:03:00.000-07:00

Sigur Ros, sanırım dün yeni albümünü çıkardı. Bu albüm yayınlamadan, çıkan ilk parçası da yaklaşık üç dakikalık "gobbledigook" oldu. (Anlamını bilmiyorum, yine uydurmasyon hopelandik dilinde olabilir, o yüzden araştıramıcam). Parça Sigur Ros standartlarına göre oldukça kısa ama klibi gerçekten dikkat çekici, idiots formatında çıpıl çıpıl bir iş. Çok çok tatlı bir parça, günde iki kez, sabahları ve akşam işten döndükten sonraya yazıyorum. Klip için aşağıya tıklaman ve sinir bozucu Quick Time ı yüklemen lazım.

Aşağıya.

Pazar Sabahı Karışıkları

2008-02-13T04:21:00.000-08:00

Pazar sabahları evrenin en az karmaşaya gebe olduğu zamanlar olarak yaftalanıp yapıştırılmışlardır. Dokuz altı çalışılan bir geçmiş ya da geleceğin uzaklığı, bırakınız 24 saati, zamanla ölçülemez kıvamdadır. Bir Pazar sabahının en büyük karışıklığı, dar masa düzlemindeki sınırlı alanı paylaşmak durumunda olan salatalık tabağı, çaydanlık ve sahanda yumurta arasındaki gerilimde saklıdır. İşte tam bu nedenle birinin Pazar sabahları dinlemek üzere bir karışık yapması yerinde olacaktır salakça gerekçesi ile bu yazı kaleme alınmıştır. Aslında çok da salakça değildir. Ne de olsa ortalama bir Pazar sabahı, ortalama bir insanın karışıklık ve kaosla baş edebilme kapasitesinin asgari düzeyde seyretmekte olduğu bir zaman dilimidir. Haaa bu karışık da işte tam bu amaçla, sonsuz bir sevecenlik ve yardımseverlik kısvesi altında, dünya barışına katkıda bulunmak ve hemen aynı anda salatalık ve sahanda yumurta üzerindeki konsantrasyonunuzu artırmak maksadıyla hazırlanmıştır.

Flaming Lips – In the Morning of Magicians
Animal Collective – Softest Voice
Arcade Fire – Haiti
Fiery Furnaces – Tropical Iceland
Modest Mouse – Float On
Stereolab – Lo Boob Oscilator
Decemberists – Engine Driver
Royksoop – Eple
Vampire Weekend – Walcott
Cardigans – Love Fool
Göksel – Sabır
Postal Service – Sleeping In

“Necati abi, elinde ucuna ekmek lokmasını sapladığı çatal, boş boş iki sahanda yumurta sarısı arasındaki beyaz alana bakıyordu. Bir kararsızlık içinde olduğunu sezmiştim. Ne zaman ki Flaming Lips çalmaya başladı, işte o zaman Necati abim rahatladı, sahandaya bakan gözleri ahanda! ifadesi ile aydınlandı ve sağdaki sarıya ekmeği haşırt diye bandırdı. Teşekkürler Flaming Lips.”
Samim Burkul

“Gazetede ABD morgıc piyasasının nahoş durumu ve hububat fiyatları üzerine can sıkıcı beyanlar okuyup isilik çıkarıyordum. Bir anda Fiery Furnaces dolaylarından yükselen cikcik sesleri ile sebepsiz yere sırıtmaya başladım. İyi ki varsın Fiery Furnaces.” Fadik Tepegöz

“Allah razı olsun bu karışığı yapandan”
Meydan Larus

“Postal Service sayesinde artık sevgilim yok diye üzülmüyorum. Çünkü var. Ama Postal Service sayesinde sevgiliyi mevgiliyi boşverip kafayı vurup uyuyorum. Aslında uyurken Postal Service’i duyamıyorum da zaten. Bu durumda Postal Service’in faydası ne bilmiyorum. Tek bildiğim şu an çok mutluyum”.
Şirin Şipşirin

dünyanın en açıklı şarkısının türkçe meali

2008-02-06T11:04:00.000-08:00

Bunny Gamer - Xiu Xiu (acıklı olcam diye illa slow olayım önkoşulu yok - al sana mis gibi cıscıs yerlerde sürünen ruhsal açılımlar)

It feels retarded, I want you to like me
-gerizekalı mıyım yoksa hakkatten, elim ayağım dolanıyo, sev istiyom sen de beni
Will you be there tonight?
-gelcen mi bu gece, yoksa yedin mi gene beni?
Do you mean it when you say what you say?
-ne dedin? demin bişey dedin sen ama bişey demek istedin?
Fixing up my hair,
-saçımı düzeltiyim lan
I want to impress you
-gözüne girmek lazım aşk objesinin bozuk saçla görmesin cibilliyetsiz halimi
Today and everyday,
-sadece bugun değil, hiş görmesin default olarak filinta gibi olmalıyım
Okay, okay okay, okay
-tamam tamam ya sakin sakin

So what do you want?
-hah iyiyim şimdi hava da aldım, ne istiyon şimdi de bakyim bi daa,
I want to be careless too
-tabi canım ben de seni sallamamak istiyorum zaten,
So much waiting, so much sitting alone
- ha ne! ama tamam da ben seni o kadar bekledim
When you say what you say,
-bişey dediğinde ağzının içine düşüyorum gerçi, anlamadım diyorsam sırf bi daha düşmek için
It's not what I thought, it's really nothing at all
-önemsiz bişey söylüyosun, akbilin bitmiş, tamam ama bişey var başka bişey
I'm not who you want,
-tonundan anlarım, ben senin uzmanınım artık başka bi bokun olamasam da bu saatten sonra: istediğin ben değilim
Alright, alright alright, alright
-tamam tamam tamam tamam ona da tamam

Bunny gamer, stand up, bunny gamer, Where have you been all of my life?
-bokunu yediğimin hoppacık tavşan kılıklısı, kalk git lan, zittir git burdan. zaten nerdeydin ben bu güne gelene kadar. aşk bana fazla lan
Bunny gamer, take me with you,
-ya yok gitme, sen bana bakma, beni de al götür lan
Okay, okay okay, okay
-tamam tamam iyiyim yok bişeyim, adam gidiyorum dedi ya pat diye, tansiyonum düştü, geçer birazdan, bırakın tamam
Bunny gamer, sit down, bunny gamer,
-otur hoppa tavşanım otur ben sana şaka dedim git diye
Where have you been all night?
-nerdeydin bütün gece, bütün hayatım gece
Bunny gamer, leave me alone,
-ya tamam git başımdan yannız bırak beni, hep acı şeyler diyon
Alright, alright alright, alright
-tamam tamam tamam tamam, iyiyim, iyiyim, gitme lan gitme...

geçen yılın en iyi ticareti (ve bir olasılık bu yılın): in rainbows

2008-01-03T11:59:00.000-08:00

radiohead pek çok açıdan sınırları yıkan, kendi imkanlarıyla yeni müzik türleri bile icat edebilen , ufuk açan bir grup. geçen yıl da bu karakterlerine uygun olarak, uzun zamandır müzik piyasasında olan olmayan herkes tarafından bilinen, ancak hakkında birşey yapılamayan paylaşım ve internetten müzik indirme konusunda herkesin zıttı ve oldukça gerçekçi bir söylem geliştirdiler. yeni albümleri "in rainbows", dinleyiciler tarafından ücretsiz olarak radiohead.com (inrainbows.com yönlendirmeli) sitesinden indirilebiliyordu. elbette genç, yeniyetme grupların ses getirsin diye internetten albüm/single dağıtmaları yeni birşey değil. ama "radiohead" gibi bir dev grubun buralara gelmesi çarpıcıydı. resmi olarak "beleşe dağıtıyoruz" demediler tabi ama daha politik, daha nabız ölçer bir biçimde "gönlünden ne koparsa ver" biçiminde dağıttılar. bu furyadan şahsım da kredi kartı kullanmayan bir birey olarak "beleşe indirme" biçiminde faydalanmıştır. ancak ne yalan söyleyeyim, uzun zamandır ilk defa kredi kartım olmadığı için hayıflandım, çünkü bu albüm uzun zamandır dinlediğim en sıkı albümdü. en son 2004 yapımı bazı albümlerde bu randımanı almıştım, ki onlar da bugün formunun zirvesinde olan killers, block party vb gibi bazı grupların o ilk ses getiren albümleriydi..

gerçi en altta da görülen şekilden de anlaşılacağı üzere, beleşe alayım keyfime bakayım günleri sona ermiş vaziyette. yine de bana sorarsanız, çatır çatır parasını ödeyip satın alındığında bile, 2008'in de en iyi ticareti olmaya da aday bir albüm:

1. 15 Step: kid a, ok computer ve amnesiac günlerinden in rainbows'a bir köprü gibi. açılış için seçilebilecek en iyi parça.
2. Bodysnatchers: Yield gibi olgun, ancak ruh yoksunu bir albümde ilerliyor olabileceğimi düşündüren, bir Do The Evolution klonu gibi geldi ilk başta.. Ama düzenleme çok iyi ve sonlara doğru benzetmelerden sıyrılan bir radiohead inceliğine kavuşuyor.
3. Nude: Albümdeki en iyi ve hissiyatlı parçalardan. Tanrı benle konuşmak durumunda kalırsa Thom Yorke sesiyle konuşsun isterdim. Bu şarkıda Thom Yorke, sanırsın ki bir melek. Slow sevmeyen ve buna karşılık bas tınısına hasta biri olarak bu şarkı beni fena kandırdı.
4. Weird Fishes/Arpeggi: Up-tempo bir ruhsal açılım. Çok hipnotik, sürekli akn bir bas ve davul ritmi üzerinde, hipnotik bir gitar melodisi; dinleyiciyi bu sıkı sınırları aşmaya zorlayan yine thom yorke'un sesi oluyor. çok iyi bir parça.
5. All I Need: Önceki parça ile savunmasız halde kalakalan dinleyici, bu şarkının büyüsü ve tehlikesi altında kalıveriyor. Albümdeki favorim, çünkü çok bas ve adım adım büyüyen, yeri gelince kakaofoniye bile varan, tehlikeli bir şarkı. Sona, kulaklarınızda çınlayan zillerle vardığınızda tansiyonunuz düşmüş, tutunacak dal arar gibi oluyorsunuz. Tam kendinden geçmelik. bu dünyadan değil.
6. Faust Arp: Bir yerden tamamıyla başka bir yere geçildiğini müjdeleyen tam anlamıyla bir eşik şarkısı ve melodisi. All I Need'in etkisini çok iyi alıyor.
7. Reckoner: O vardığımız yerin ilahi bir radihohead bölgesi olduğunu nihayet kafalara vuran parça. bu parçada artık radihohead ülkesinin büyüklüğünü kavramış durumdasınız.
8. House of cards: In rainbows'daki tek sevmediğim parça. Reckoner ile "büyüksün abi" dedirten Radyokafalar, burada artık "hadi acıdım azat buzat" demiş gibi gevşetiyor parmakları. açıkçası thom beyin, "i dont want to be your friend, i just wanna be your lover" demesi pek hoşuma gitmiyor. ayrıca şarkının yapısı da hoşuma gitmedi.
9. jigsaw fallin into place: yeniden yörüngedeyiz. house of cards illa bu albüme konulcaktıysa, en doğru yere konmuş. çünkü daha ilk onuncu saniyede onu unuttuk bile. büyüleyici, hiçbir çaba sarfetmeden, kendi kendine yüzen, uçan, buharlaşan, akan, su gibi bir şarkı.
10. videotape: şu şarkının adı da videodrome olsa, radihoead bu albümü yaparken çok korku filmi izlemiş dedirtir. body snatchers, jigsaw, house of, faust vs.. harika bir kapanış parçası. çok basit ve karanlık açılan şarkı giderek bir radyokafa senfonisine dönüşüyor. sonunda da "vay be bu albümü tekrar dinlemeliyim" fikri ile başbaşasınız.

müziğin öldüğü gün

2007-05-29T14:12:00.000-07:00

Siz ey dünyanın çok konuşan insanları. Neden bu kadar çok konuştuğunuzu merak ettiniz mi hiç son zamanlarda? Ve neden gittikçe daha çok konuştuğunuzu? Oksijensiz ve sürtünmesiz bir ortamda ağızlarınızı açıp kapatıyorsunuz ve ağzınızı açtığınız ilk ivmeden başlayarak o gelmeyecek sona kadar hiç aksamadan, hiçbir kucakta ve kulakta duralamadan ve giderek artan bir hızla ağızlarınızı açıp kapatıyorsunuz. Ekranda takılı kalmış oynak bir çizgi film karesi gibi görüntünüz. Konuşuyorsunuz, çünkü her şey çok sessiz. Çıt çıkmıyor çünkü ve siz korkuyorsunuz ve sürekli, hiç durmadan, ne olduğu önemli değil; konuşuyorsunuz. Çünkü sessizlik sizi korkutuyor. Sessizlik istemiyorsunuz.

Birisi vaktiyle güzel bir yalan söylemiş size, hepiniz kanmışsınız. Güzel olan her şeyin sözlerle tanımlanabileceğini ve dolayısıyla söze bağımlı olduğunu söylemişler, inanmışsınız. Anlamı, kestirmeden bulunacak, herkesin az çabayla edinebileceği, tehlike anında camı kırıp alabileceği, öğrenilebilecek bir halt sanmışsınız. Gerçekten mi? Aslında, sözleri biz ancak ağıt yakmak için kullanabiliriz. Sözler her zaman çok yavaştılar; bırakın anlama yaklaşmayı, o kadar yavaşlar ki ancak sessiz bir ortamda hareket edebiliyorlar. Buna rağmen yine de sözsüzlüğün hızına yetişemiyorlar, rafları silme dolduran sözlükler dolusu yakıta rağmen. Sözleri ancak ağıt yakmak için kullanırız; çünkü yavaş olan ve yaşamın hızına yetişemeyen her unsur birer ağıt yakıcıdır, birer mezar kazıcıdır, merhumu iyi bilirizdir, kuru bir teşekkürdür, içinde hiç fotoğraf olmayan fotoğraf albümlerindeki rengi henüz ağarmamış ve kurumuş fotoğraf birikintilerinin öksüz boşluklarının altındaki açıklama yazılarıdır. Hükmünü kaybetmiş dipnotlardır. Tıpkı bu yazı gibi.

Sorumu tekrarlıyorum. Neden bu kadar çok konuştuğunuzu merak ettiniz mi? Sizi bu denli ürküten bu sessizliğin nedeni? Bu boşluk. Sessizlik kadar baş döndürücü güzellikte, hızda ve sadelikte her bir icadının insansoyunun, ölümünün geç kalmış müjdecileri. siniz. Sanatın, müziğin, fikrin, özgünlüğün, masumiyetin ve güzelliğin çoktan öldüğü bu öksüz çukurlar çağının, düzlükler coğrafyasının, sıradanlığın ve sözün taş oymacılarısınız. Ve biz, hepimiz, tersine bir evrimde, bunca zaman nafile kaçmaya çalıştığımız başıboş bir ilkel çağa bu defa kötü hapsolduk. Buraya nasıl bu şekilde bu kadar kötü sıkıştık bilmiyorum ama, benim küçük kişisel tarihim, minicik bir arka bahçeye açılan küçük penceremden görebildiğim bir gölgeli görüntüde, müziğin öldüğünü gördüğümü sandım. Cinayeti anlatamam çünkü hiçbir cinayet mutlak ölümü getirmez; ama o gün pencereden bakan gözlerimi böylesi keskin bir karanlıkla boğan bir intiharı anlatabilirim belki. Çünkü hiçbir gitmek, gitmek isteğinden daha kesin hükümlü ve acı verici olamaz. Ve hiçbir geriye kalış, içinde yaşanılamayacak kadar öksüz, sessiz ve anlamsız bir dünya bıraktığı için sana giden, intiharın ardından kalan kalış kadar kötü olamaz. Hiçbir ölüm bu kadar güçlü olamaz.

Müziğin öldüğü gün, Don McLean'ın ünlü şarkısının Türkçe tercümesi değil. Miladi takvimde 3 Şubat 1959 tarihini gösteren yaprağın Hicri'de 29 Mayıs olması gibi bir durum söz konusu değil. Bu 29 Mayıs, düpedüz 29 Mayıs 1997 idi. Bir başka 29 Mayıs, Jeff Buckley'in öldüğü bir başka gün. Müziğin öldüğü bir başka gün. Müziğin öldüğü, bilinen son gün.

Aslında müzik 1997'den çok önce, yıllar önce ölmüştü zaten. Ama Buckley'in yaptığı başka bir şeydi. Müziği çılgın bir doktor gibi tutku ve öfkeyle, hırsla diriltmeye çalışmadı Buckley. Bir obje olarak müziğin üzerine hastalıkla odaklanmadı. Bunun yerine çok farklı bir şey yaptı. Bir mühendis gibi, bir fizikçi gibi problemin üzerine odaklanmadan çalıştı, müzik kadar büyük bir canlı ancak müziğin kendisi gibi büyük ve geniş çerçeveli bir yaklaşımla dirilebilirdi çünkü. O, zamanda bir delik açtı. Karşılıksız sevgiden bir zaman kapsülü yapıp içine müziği koyan ve geleceğe, 90'lara gönderen adamdı Jeff Buckley. Babasına karşı duyduğu ve hiçbir zaman göstermeye fırsat bulamadığı sevgisini o kapsülün içine koymuştu.

Jeff'in babası Tim Buckley, 60 ların sonunda ve 70 lerin başında bazı başarılı albümler yapmış bir folk-jazz şarkıcısıydı. Buna rağmen, 1975 yılındaki aşırı dozdan ölümüne kadar hiçbir zaman tam anlamıyla meşhur olamamıştı. Buckley'in annesi ve babası ayrıydılar ve Buckley annesi ve üvey babası ile birlikte yaşıyordu. Jeff, babasını yalnızca bir kez görmüştü. 8 yaşındayken. Jeff babasının öldüğünü ise 9 yaşındayken öğrendi. Bu haberi aldığında ne adı Jeff idi, ne de soyadı Buckley'di. Jeff, zaman kapsülünü inşa etmeye işte o zaman, 9 yaşındayken başladı. Önce soyadını değiştirdi ve öz babasının soyadını aldı, sonra da doğum belgesinde gördüğü, vaat edilmiş bir ülke yerine koyduğu ismini geri aldı. Jeff: babasından kalan tek miras olarak bir çukurla, bir yoklukla özdeş, müziğin ölümünü ve sessizliği simgeleyen bir isme ve soyadına boyandı. Hiç tanımadığı, bilmediği, yaşamına ve ölümüne, sevgisine ve öfkesine konu olamadığı babasını böyle arayacaktı.

Jeff her zaman babasının izini sürdü. Küçük yaştan başlayarak yazdığı şiirlerde, yaptığı müzikte. Müziğinin içine öksüz bir sevgi ve arayış tutkusunun dışında yolda gördüğü ve dikkatini çeken başka kimsesizlikleri de kattı. Led Zeppelin'in Plant'inden olduğu kadar, Pink Floyd'un dingin öfkesinden, folk, rock ve jazz ile örülü bir demetteydi gözü. Ozanlar çağı sona ermiş, müzik son nefesini vermişti çoktan; ama o Bob Dylan'ın, Leonard Cohen'in, The Smiths'in ve hatta Edith Piaf'ın, Nina Simone'un izlerinden gitti. Ölmüş bir babanın oğlu olması ona hiçbir zaman ün getirmedi, çünkü o sıfır noktasındaydı. Ancak sıfır noktasında bu kadar özgün ve başdöndürücü tatta bir karışım göze alınabilirdi. Onun karışımı Batı müziğinin çerçevesi ile de kısıtlı değildi üstelik. Buckley, o denli sıfır noktasındaydı ki Pakistan'ın ilahi müziği olan Qawwali'yi bile içine aldı. Çünkü müzik sınırsızdı ve Buckley onu yeniden ayağa kaldırabilmek için bu sınırsızlığı kuşandı. Buckley'in barlarda çalıp söylediği ve demo kasetler kaydettiği yıllarda gerçekleştirilen Live At Cin-e toplamasının DVD'sinde yer alan bir video var ki ne zaman izlesem içim titrer. Jeff Buckley ellerinde içki kadehleri, son ses gülen ve sessizlikten korktukları için bağırarak konuşan, müziği umursamayan ve ezelden beri belki de müziğin yokluğuyla yaşamış bir bar dolusu kalabalığın önünde elinde gitarı, ayakta, tek başına şarkı söylüyor. Söylediği şarkı, Nusret Fatih Ali Khan'ın Jeh Yo Halka'sı. Bir Amerikalı, bir Pakistan şarkısını ezbere, bir bar dolusu kalabalığa söyleyebilir mi gerçekten? Ama o söylüyor, kendisine gülen ve dalga geçen dinleyicisine rağmen, olanca ciddiyeti ve ihtişamıyla, tereddütsüz. Jeff'in müziği çok geniş, dileyen herkesin içinde yol alabileceği bir köprü gibidir. Ben, onun müziği sayesinde Nusret Fatih Ali Khan'ın Pakistan ezgilerini, Smiths'in Post Punk tınılarına bağlayabildim mesela. Jeff, öldüğünde sadece 31 yaşındaydı belki, belki yalnızca tek bir albüm tyapabilmişti, ama benim için ardında bir miras kağıdı bırakmayı hakkedebilecek kadar, gelip geçmeye köprüler yapmış uzun ve varlıklı bir yaşamı vardı.

Onu birçokları gibi ben de geç tanıdım. Buckley'in tek albümü olan 1994 tarihli Grace'i, müzik dükkanında ilk kez elime aldığım anı anımsıyorum. Kapağında Jeff'in resmi vardır. O gün, o kapağı gördüğümde üzüldüğümü anımsıyorum. Bu kadar güzel bir insan ölmüş olduğu için üzüldüm. Onu tanıyor muydum, adını biliyor muydum, öldüğünden haberim var mıydı? Hayır. Ondan haberim yoktu. Yaşadığını ve öldüğünü bilmiyordum. O kapaktakinin albümün sahibi mi yoksa bir melek mi olduğunu bile söyleyemezdim. Ama o gün sanki bunu bilmem gerekiyormuş gibi bildim ve üzüldüm. Kapakta Jeff, bir merdivenden yukarı yürümektedir, ancak ayakları yere dokunmadan. Nasılsa bu kadar güzel bir insanın ayaklarının yere değmemesinin onu öldürmeye yetebileceğini düşünmüştüm. Bir söz söyler gibi satın aldım albümünü, bir ağıt yakar gibi.

Daha ilk şarkısı, Mojo Pin, yavaşça, unutulmuş bir camdan, arka bahçeye bakan açık kalmış bir pencereden bir hava akımı gibi tırmandı üzerime ve o henüz mırıldanırken ben onun için göz yaşı döktüm. Dediğim gibi, onun yaşadığından ya da öldüğünden haberim yoktu ama zaten tüm bu informatik, tüm bu haber alma, salt emin olduğumuzdan emin olabilmek için bu kadar haber almaya ne gerek ve ne hakkımız var? Tıpkı bu kadar çok konuşmaya bir hakkımız ve gerek olmaması gibi. O gün ben göz yaşı dökerken ölmüş bir melek için ağladığımı biliyordum. Müziği o kadar büyüktü işte, emin olmaya gerek, öğrenmeye ihtiyaç yoktu. Gereken her şey, o müziği dinlerken ihtiyaç duyabileceğiniz tüm duygular ve bilgiler, onun müziğinin içindeydiler. Grace büyüdükçe ve Lilac Wine, Lover You Should've Come Over, Last Goodbye, Halleluja üzerime düştükçe, müziğin o anda ancak keşfedebildiğim ölümü için de ağladığımı anlamıştım.

Bugün tam 10 Yıl oldu. Jeff Buckley'in 29 Mayıs 1997'de Mississippi nehrinde yüzerken boğuluşunun 10. Yılı. Sessizlikten korkan upuzun yazılarla ve seslerle dolu bir on yıl.

KÜÇÜK İNSANLAR İÇİN BİR BÜYÜK KONSERLER MERKEZİ (bkm) ORGANİZASYONUNUN NEDEN OLDUĞU DUYGUSAL VE FİZİKSEL TAHRİBATLAR ÜZERİNE BİR İNCELEME

2006-08-05T14:07:00.000-07:00

Arena: In an arena audience members are seated in tiers on three sides of the stage in a configuration that resembles a horseshoe.......... (seslizsözlük) TR : Bir arenada izleyiciler sahnenin üç tarafını çevreleyen at nalı biçimindeki bir düzende gösteriyi sıralı biçimde oturarak izlerler....

Yaa kısa yazı okumayı tercih edenler başlamasın bile - keza ben kısa yazamıyorum. Başkaları okusun diye de bu yaşımdan sonra yazdıklarımı sınırlamak niyetinde değilim. Çünkü sanat sanat içindir. :) var mı itirazı olan. Tartışırız :) Lise edebiyat derslerinden doğru deneyimli olduğum bir tartışma konusudur....

KÜÇÜK İNSANLAR İÇİN BİR BÜYÜK KONSERLER MERKEZİ (bkm) ORGANİZASYONUNUN NEDEN OLDUĞU DUYGUSAL VE FİZİKSEL TAHRİBATLAR ÜZERİNE BİR İNCELEME

Çok heyecanlıydım. 2001 yılında Depeche'in unutulmaz Abdi İpekçi konserinde ön sıralarda yer almış son derece şanslı ve bilinçli bir dinleyici ne kadar olabilirse o kadar. Depeche Mode dünyanın en iyi sahne performansına sahip olan müzik gruplarından bir tanesi. (Gözlemle sabittir) Depeche Mode'u bir sabit olarak ele aldığım için ancak bir değişken vasıtasıyla açıklayabileceğim şans faktörünün 2001'deki konserde ön sıralarda yer almak olduğunu düşünmüştüm. Bu nedenle de - şans faktörünü kontrol edilebilir bir yamacımda muhafaza etmek maksadıyla geçtiğimiz hafta Kuruçeşme Arena'da gerçekleşen konserde yine ön sıralarda yer almayı tercih ettim. Ancak sonuçta şunu bildirmeliyim ki ŞANS salt kişinin performansı ile alakalı bir durum değilmiş ve kontrol edilemezmiş. Gerçekten de masallarda anlatıldığı üzere - ŞANS doğru zamanda ve doğru yerde bulunmakmış ve salt bir bilete 95 YTL ödemek ve ön sıralarda yer almak doğru zamanda doğru yerde olmak için yeterli değilmiş. Depeche Mode konseri esnasında orada bulunmam her ne kadar zamanı doğru kılıyorsa da - aynı sularda Kuruçeşme Arena'da da bulunuyor olmam "doğru yer" kavramıyla tezat oluşturduğu için başlı başına bir şanssızlıkmış.

Biletix'den hazzetmem. Daha önceki Biletix aktivitelerinde yaşadığım olumsuzluklara karşı Biletix'in takındığı vurdumduymaz tavır bunun temel nedenidir. Neden hizmet kalitesinden memnun olmadığım bir firmadan bilet almak zorunda olmak - neden? Bu ülkede haksız rekabet yaptığından şüphe edilen firmalara milyonlarca lira ceza kesen bir rekabet kurumu var da neden bana sevdiklerimle - sevdiğim müzikle aramda mezar taşı gibi duran bir kuruluştan bilet alma zorunluluğu var? Yemin etmiştim. Biletix'den bilet almayacam diye. Ama ne zaman ki duydum Depeche yine geliyormuş ve Biletix Depeche biletlerinin tek yetkili satıcısıymış - "heeeayt yeminimi bozuyorum leaaaayn" nidalarıyla gişelerdeki kişilere başvurdum.

Biletimi almakla kalmadım - aynı biletle konsere gitme yüzsüzlüğünü de gösterdim. Depeche için kendimi bu kadar aşağılamayı dahi göze almıştım. Ne de olsa kanıma - dimağıma beni ben yapan hücrelerimdeki bilincime işlemişti 2001 yılındaki konser. Ben bir Depeche bağımlısıydım artık.

En sevdiğim konserler:
1. Depeche Mode 2001 Abdi İpekçi
açık ara
2. Massive Attack 2003 Park Orman
3. Sneaker Pimps 2003 Park Orman
4. James Brown 1996(95?) Harbiye Açıkhava
.......vs vs

Konser alanından içeri girer girmez - bir bağımlı ne kadar kararlı adımlarla yürüyebilirse işte o adımlarla ve "yaaa ne olacak bak burası deniz kenarı püfür püfür burdan da izleriz" biçiminde talihsiz beyanlar açıklayan kız arkadaşımın telkinlerine rağmen ön sıralara doğru kat ettim.

Ön sıralara doğru yaptığımız yolculuk oldukça engebeli bir arazide cereyan ettiğinden dolayı olsa gerek kendimi bir hayli yorgun hissediyordum. Sanki İstanbul Belediyesi ekipleri Pre-Habitat tarzı bir yaklaşımla tüm alanı taramış gibiydiler. Enteresan kot farklılıkları tüm alanı anlaşılmaz mide bulantılı bir coğrafyaya bürümüştü. Bir yerde yüksek bir yerde alçak ve çukurlarla donatılmış - mütemadi bir inşaat sahasında duran - mühendislikten zerre anlamayan bir ekonomist gibi hissediyordum kendimi. Yine de "herşey çok güzel olacak" biçimindeki içsel söylemlerle ve "beni Türk mühendislerine emanet ediniz" biçimdeki asılsız astarsız gevelemelerle kendimi oyalıyordum.

Bünyedeki ilk huzursuzluk belirtileri ön gruplar sahnede arzı endam eylediklerinde husula geldi. Ya! - en önlerdeydim neredeyse de niye ön grupların gül yüzlerini göremiyordum? Yine de çok aldırmadım. Aldırmadım evet... Zira Depeche büyük gruptu. Kıyas kabul etmezdi. Onlar uzun boyluydu. Ön gruplardan çok daha uzun olmalıydılar. Onlar sahneye çıktıklarında herşey evren matematiğinin ve genel mühendislik kabüllenişlerinin ötesinde bir soyut gerçeklikte asılı kalacaktı. Ayaklarımız yerden yükselecekti falan filan... Tipik bir aşık aldanışındaydım. Şimdi düşünüyorum da... Saçma :)

Tüm göz karartan aşkıma rağmen acebalanan bir huzursuzluk içimi yiyip bitirmekteydi. Depeche sahneye çıkmazdan önce Yunanistan'dan çıkagelmiş ve çıkagelişlerinin kontrolsüz hareketliliği ile merhabasız (kalisperasız) ve frensiz önümüzde durmuş bir kitle ile kavga etmiş - 1.95 boyunda olmanın ötesinde hiçbir suçu olmayan günahsız bir vatandaşımı ise salt boyunun uzunluğundan ötürü öldürmek ister hale gelmiştim. Beynimde şu cümle yana yakına dönüp duruyor ve benliğimi yiyip bitiriyordu. Aaaah ben bu konsere bu herifin tişörtünün arkasındaki yazıyı okumak için mi bu kadar para verdim? (Los Angeles Yacht Club)

Depeche sahneye çıktığında varsayımlarım ve güzel anılarım da onlarla beraber çıktı. Martin yine melek kanatlarını takmıştır... Dave'in üzerinde birazdan fırlatıp atacağı takımı vardır ve üzerinden daha şimdiden sular sel olup akmaktadır... Ne yazık ki bu varsayımların gerçekliğini doğrulama ve doğrulamaya teşebbüs etme şansını o gece yakalayamadım. Konserden önce bir bayan gelip az sonra yaşanacak konserin dvd'sini arzu edip etmediğimi sormuştu. Bu soruya hiç ehemniyet göstermemiştim. Meğer ki göstermek gerekirmiş çünkü varsayımlarımın doğruluğunu test edebilmemin tek yolu bu dvd'yi izlemek suretiyleymiş.

İlk baştaki arena! tanımına geri dönecek olursak... Orada bir izleyici sıfatıyla bulunmam gerekmekteydi. Oysa ki ben kendimi oldukça interaktif biçimde bir gladyatör gibi hissetmekteydim. Anlamsız kot farklılıklarından dolayı - yalnızca kendimden uzun olan rakiplerimi değil aynı zamanda benden kısa olan diğerlerini de öldürmek biçimindeki bir istekle yanıp tutuştum ilk şarkılar süresince. Kız arkadaşım sürekli hiçbirşey göremediğinden şikayetçiydi. Ağzımın kenarına dolanan inkarlara ve Depeche'in ne kadar muhteşem bir grup olduğu biçimindeki kendini tekrar etmekten yorgun düşen beyanlarıma rağmen bir süre sonra fark ettim ki... Aramızdaki beni bir hayli avantajlı kılan boy farkına rağmen ben de hiçbirşey görememekteydim.

Yana geçtik. Sağa geçtik. Sola geçtik. Arkaya geçtik. En arkaya geçtik. Hiçbir yerde HİÇBİRŞEY göremedik. Yine Anton Corbijn mi yapmış - bilmiyorum ama dev ekranlardan izlediğimiz video show estetik açıdan mükemmel olmakla birlikte hiçbir şekilde aydınlatıcı değildi. Benim istediğim o anda görmekti! Görmek! Depeche'in o gece Kuruçeşme Arena'da olduğunu kanıtlamak istiyordum. Ama ne bir bütün olarak konser ne de konseri geçtim - video show bir özet olarak bu kanıtı sağlayamadı.

Tek kanıtlayabildiğim şu oldu: Ben o gece Kuruçeşme Arena'daydım. Depeche Mode'u bilmiyorum ama ben oradaydım.... Çünkü biletim vardı... Çünkü rakip gladyatörlerden biri kaval kemiğime çok pis bir tekme atmıştı ki aradan geçen zamana rağmen bile hala canım yanıyor...

Sonra konser bitti. Hiçbirşey görmeden - çukurlu bir karanlıkta el yordamıyla. Onbinlerce insan Türk Tipi bir organizasyon sonrasındaki canhıraş bir akışta denize doğru döküldüler konserden önce hal ve hatırlarını sorduğum Yunanlılar misali. En ufak bir izdihamda bu insanların hepsi ölebilirdi. O derece berbat ve güvensiz bir çıkış. Üstelik de bu kadar büyük bir kalabalık ve neredeyse hiçbiri hiçbirşey görmemişti.

Lütfen ya! Bu alanda konser verilemez - verilmemeli! Hiçbirşey için ve bir ton sinir bozukluğu karşılığında verdiğim parayı boşverin... O gece evde olmalı ve Depeche konserine gidemediğim için hayıflanmalıydım. Sanırım en doğrusu bu olurdu. Hayallerimi ve beklentilerimi yerle bir etmek yerine bu seçeneği tercih ederdim. Kınıyorum. Muhtemelen parasal ağırlıklı nedenler dolayısı ile bu alanda konser vermekte ısrar eden BKM yi ve Biletix'i (ne alakası varsa :))) kınıyorum...

Sızlayan kaval kemiğim ve ben - eve döndük ve Depeche'in 2001 yılındaki Exciter turnelerinin Paris ayağını DVD'den izleyerek iki duble rakı içtik. Giderek geçmişe bağlanıyor ve yaşlanıyordum. Belki de gerçekten de en iyi - zirvedeki günlerimiz geride kalmıştı ve bundan sonra bize düşen rakı içmek ve hatırlamaktı. Bilmiyorum...

İyi bir fikir dinlemek ister misiniz? Birilerinin “vahşi” bir fikri var...

2006-01-03T14:10:00.000-08:00

İyi fikir nedir? Tümüyle orijinal, hiç denenmemiş olanı bulup ortaya çıkarmak mı? Yoksa orijinal ve ama denenerek başarısı kanıtlanmış fikirleri bir araya getirip hiç içilmemiş bir kokteyl hazırlamak mı? Eğer birincisini istiyorsanız üzgünüz, istediğiniz içki barımızda kalmadı. Ne bekliyordunuz ki? Biz içine doğduğumuz anda tarih çoktan ölmüş ve küçük bir hap kapsülünde ehlileştirilmişti zaten. Tüm orijinal fikirler ve sek içkiler vaktiyle etiketlenip, bilgi denen o kapsülün içindeki ilaç zerreleri gibi yutulmuştu. Bilginin laneti aziz dostlarım, yürüdüğümüz yolu yavanlaştırırken, bizleri tarihin çoktan yazılıp bittiğine ikna etmeye çalışıyor. Burnumuzda kokusu olsa dahi, mürekkebin çoktan kuruduğuna, tüm yolların zamanında denendiğine, geriye bulunacak hiçbir orijinal fikrin kalmadığına inanıyoruz. İnanıyoruz, çünkü biliyoruz. Lanetimiz olan bilgi, aynı zamanda en büyük sermayemiz. Bu sermaye, elle tutulamayan “soyut” bir kavram olduğu için de bizler aidiyetsiz, havadan daha hafifiz. Tarihin satırları arasında dolaşıp, onu yazamadan okuyup, kurumuş mürekkebin kokusu gibi, hafif bir rüzgarda hayalet misali salınıyoruz. Bu durumda öldüğümüzü bile kanıtlamamız gerekiyor... Tabi gerçekten iyi ve orijinal bir ölüm marşı bulabilirsek.

Wilderness, post modern insan ve o insanın çağının yaşanmış ya da yaşanacak ölümü üzerine müzik yapan bir hayalet kokteyl grubu. “Yaşanmış ya da yaşanacak” diyorum çünkü tarihin şu an itibariyle dışındayız. Kokteyl dememin sebebi ise, Wilderness’in “iyi fikrinin” tarih yaprakları arasındaki sek ve katıksız iyi fikirlerin bir derlemesi olması. Bas tonlar arasına gizlenmiş bir ölçek Ian Curtis şiirselliği ve ümitsizliği, ritmin kalbine çöreklenen açık sözlü Joy Division davulları, The Cure’un erken dönem bas çizgisi, post-rock karakteristiği taşıyan, hatta belki zaman zaman Coldplay! naifliği ve melodik hassasiyetindeki gitarlar ile birleşiyor ve ortaya Wilderness’ın henüz tadına bakılmamış kokteyli çıkıyor.

Grubun adının da kokteylin içindeki en etkin madde olan Joy Division’ın Unknown Pleasures albümündeki Wilderness adlı parçadan alındığı düşünülebilir. Durun ama, tadına bir daha bakalım... Albümün adı da Wilderness. Ee, ne var ki bunda demeyin. Evet Wilderness grubun ilk albümü ve ilk albümlere grubun adının verilmesi adettendir ne de olsa. Ama öyle değil. Albümün kendi içinde bütün, başladığı noktada son bulan kapalı bir çember kurgusunda, ismine uygun bir de söylemi var. Wilderness, içindeki şarkıların küçük öyküler gibi birbirini mantıksal bir çizgide takip ettiği bir anlatıda, modernitenin sonunu ve vahşetin basitliğinin hükmüne terk edilmiş bir dünyayı aktarıyor. Grubun adıyla başlayan bu anlatı yine grubun adında son buluyor. Bu müzikten öte, bir öneri, bir propaganda, bir söylem. Grubun uzun yılları kapsayan, söylemin özü üzerine yoğunlaştırılmış mükemmeliyetçi çalışmasının son noktası. Bu, daha çok bir proje. Bu grup büyük ihtimalle bundan sonra bir ikinci albüm daha yapmayacaktır, yapsa bile ikinci albümlerinin kapağındaki albümün adı değil, bizzat gruplarının adı Wilderness olmayacaktır.

Peki Wilderness modernitenin ölümünü ve vahşetin krallığını nasıl anlatıyor? Müzik, bizi saran havayı dalgalandıran bir atmosfer olayıdır. Müzik dinlediğinizde yağmur ya da kar yağmaz belki ama müzik, özüne sıkıştırılmış duyguyu ve atmosferi beraberinde getirir. Wilderness’in müziği için söylenebilecek en doğru şey, onun ormanı ve onun atmosferini getiriyor oluşu. Bu ormanın müziği. Ormanın gece, ay ışığı altındaki müziği. Onu gece yarısı küçük tıknaz ağaççıklar gibi yerleştirdiğiniz bir hoparlör düzeneği eşliğinde bir ormanda son ses dinleyebilirsiniz. Ya da kolayı öyle yaptığınızı hayal edebilirsiniz ve orman odanıza gelir. Bu pastoralliğe rağmen sanmayın ki bu kolay içimli bir kokteyl. Onun içinde sürekli burnunuza ya da gözünüze giren bir şemsiye çubuğu var. O çubuğun adı James Johnson ve Wilderness’ın vokalisti.

Vokal Sadece Bir Enstrümandır
James Johnson’un tarzı, kimbilir, belki söyleyiş tarzı ya da başka bir deyişle çevreye rahatsızlık verme kapasitesi anlamında Public Image Ltd’den John Lydon’a, British Sea Power vokalisti Yan’e, hatta David Bryne’a benzetilebilir. Ama kim ne derse desin inanmayın. Bu adamların hepsi, ister inanın ister inanmayın şarkı söylüyorlar. Wilderness’ın vokalisti Johnson ise şarkı söylemiyor. Jonhson yüksek sesle bir bildiri okuyor, durduğu kürsüden bir propaganda konuşması yapıyor. Sadece müzik o kadar melodik ve baskın olan davul ritmi nedeniyle o kadar aralıklı ki, aralara serpiştirdiği konuşmalarındaki sus ve konuşları incelikle ayarlayan ve bir şekilde müziğe uyduran bu adamı şarkı söylüyor zannediyoruz. Vokaller, kızılderili ağıtlarındakilerden farksız; anlamsız ve tuhaf biçimde melodik. Adamın söylediklerinin tek kelimesi bile anlaşılmıyor. O, paçavralar içindeki kalabalık bir post apokaliptik topluluğa, belki de ay ışığında açıklık bir noktada toplanmış orman sakinlerine mikrofonsuz bir kürsüden hararetli bir konuşma yapıyor. Hitler gibi elini kolunu sallıyor da olabilir ama Hitler gibi mağrur değil. Yenilmiş, yenilgiye mahkum, yer altında gizlenen bir ulusa umutsuzca cesaret vermeye çalışıyor. Yer altında kalmaya mahkum, deforme ve unutulmuş, gelecekteki post apokaliptik bir İngilizce lehçesiyle konuşuyor. Sürekli olarak tekrar eden kelimeler ve haykırışlar, bunun bir propaganda konuşması olduğunu doğrular gibi. Bu tarz, bu söyleyiş tarzı o kadar rahatsız edici ki işte Wilderness’ın başarılı girdileri toparlayan bir kokteyl grubu olmanın ötesine geçtiğini bu vokali dinlerken anlıyorsunuz. Wilderness bir araya getirdiği Joy Division, PIL, The Cure, Post Rock sentezini işte bu noktada aşıyor, bunların toplamlarının ötesine geçiyor ve vahşetin basitliğinde bir orijinallik tadı vermeye başlıyor. Ancak albümü birkaç kez dinledikten sonra Johnson’ın vokaline alışabiliyor ve yavaşça şunu fark ediyorsunuz: Vokal, sadece bir enstrümandır. Sözleri unutun, sözlerdeki söylemi, kelimelerdeki duyguyu unutun. Kelimeleri dinlemeyi, heceleri algılamayı, öğrenmeyi, söz seviyesinde bilgiyi, alışkanlıklarınızı unutun. Vokal sadece vahşi bir enstrümandır ve Wilderness’ın söylemi sözler seviyesinde değil, daha derinde, daha bütüncül olan ve atmosferi yaratan müziktedir. İşte sözün ve bilginin ölümü ve işte modernitenin sonundaki vahşetin başlangıcı.

Vokalin yalnızca bir enstrüman olarak öne sürülüşü elbette yeni bir tez değil. Bu tez, post-rock akımın başlangıcı ile yaşıt sayılır. Mogwai, Godspeed You Black Emperor gibi bilindik post-rock grupları vokali hiç kullanmamayı ya da içsel konuşmalar biçiminde müziğe yedirmeyi tercih edenler. İzlandalı post-rock topluluğu Sigur Ros ise ilk albümlerinde kendi dillerinde telaffuz ettikleri vokallerinin anlaşılmazlığı yetmemiş olacak ki son iki albümlerini Hoplandik adını verdikleri var olmayan uydurma bir dille kayıt ettiler. Bu durumda Wilderness’ı da beslendiği post-punk sentezine ve şarkılarının kısalığına rağmen, söylemi ve müziğinin beslendiği kaynakların toplamından fazla olan bütünü itibarıyla, bir post-rock grubu olarak ele almamız doğru olacaktır.

Wilderness’ın söylemi çok açık ve duru. Marginal Overs (Biz kıyıda kalanlarız) ile açılan albüm, Arkless (Sığınaksız) ile devam ederken dinleyiciyi müziğinin apokaliptik vahşi ve saf doğasına, paçavralar içindeki öksüz bir topluluğa katılmaya davet ediyor. End of Freedom (Özgürlüğün Sonu), Sigur Ros’un melodik hipnozuna benzer biçimde etki yaratıyor ve bize geldiğimiz yeri gösteriyor. Albümdeki tek uzun sayılabilecek olan parça Post Plethoric Rhetoric (Bolluk Sonrası Dönem Sözbilimi) yine albümün geneline hakim olan saf ve çiğ davul ritimleri üzerine başlayan, ancak sonra Coldplay vari bile denebilecek basitlik ve melodikliğe sahip gitarlar üzerinde akarak ilerleyen bir konuşma metni. Shepherd In Sheeps Clothing (Koyun postunda bir çoban) de ise vokalist susuyor ve orman sakinlerinin kakafonisini duyuyor ve görüyoruz, yani koyunları, ama bir ağıldaki değil, ormandaki koyunları. Albüm, Fly Further To See (Görebilmek için daha uzağa uç) dedikten ve Say Can You See (Görebiliyor musun söyle) diye de teyit ettikten sonra zehrimizi akıtan ve bizi yeni bir dinleyiş için hipnotize eden uzun ve geleceğe uzanan bir piyano kapanışı ile bitiyor.

Aklıselim bir dinleyicinin Wilderness’ı çok sevmesi, onu tekrar tekrar dinlemesi hatta ve hatta bir çılgınlık yapıp albümün içinden seçtiği bir parçayı karışıklarına katması ya da ev partisinde çalması pek muhtemel görünmüyor. Bu daha çok, “ah ne kadar ilginç” deyip sonra da “ya bu adamlar ne diyordu” deyinceye kadar bir köşede unutacağınız albenisi olmayan bir müzik. Buna rağmen bir karakteri ve söylemi var. Kimbilir, tarihin aslında ölmediğini, aslında ölenin sadece bizler olduğumuzu, tarihin her an yazılmaya devam ettiğini anlayacağımız, bilginin beğeniye hükmeden lanetinin hafifleyeceği bir gelecekte Wilderness ve söylemi, öngörüsünün keskinliği ölçüsünde kendine tarihte ufak da olsa bir yer bulacaktır.

Wilderness – “Wilderness”
Jagjaguwar 2005

depeche mode: playing the angel

2005-11-22T14:04:00.000-08:00

Aradan dolu dolu dile kolay tam dört sene geçti. Onlar geri döndüler. Hem de ne dönüş. Depeche Mode 25 yılı bulan geçmişine yaraşır ve bu geçmişi özetleyen yeni bir albümle yeniden bizlerle: Playing The Angel. Bu geri dönüş aslında sadece sözün tek anlamıyla, dört yıldır dört gözle yollarını bekleyen hayranlarına kavuşmak için yapılan bir dönüş de değil. Depeche Mode aynı zamanda Violator’dan bu yana hasret kaldığımız köklerine de şimdi biraz daha yakın. Ancak yeni albüm bir Violator değil, onun taklidi de değil. Depeche Mode Violator’dan sonraki 15 yılı aşkın müzikal yolculuğunun birikimiyle ve olgunluğu ile, Violator dönemindeki saf ve içe işleyen anlatımına geri dönüyor.

Ursula K. Le Guin Mülksüzler adlı romanında en büyük yolculuğun geri dönüş yolculuğu olduğunu söyler. Neden? Cevap basit. Neden birikimdir. Geri dönmek yaşama daha olgun, daha geniş bir çerçeveden bakmaktır. Bir macera olarak gidilen yol, hazmedilerek geriye doğru yürünür. Geri dönen kişi o yola artık bütünüyle sahiptir. Gerçekçidir. Albümün adına bakalım: Meleği Oynamak. Violator’ın üzerinden geçen 15 yılık zamanda Depeche Mode çok yol kat etti. 90’ların başında güç kazanan Rock ritmlerini ve gitarlarını kanı kaynatan gospel ezgileri ile Songs of Faith and Devotion albümlerinde birleştirdiler. Ardından gelen Ultra’da ritimden arınarak önceki albümlerinin karanlık özünde ve daha elektronik bir tarz üzerinde yoğunlaşmayı tercih ettiler. Björk’ün prodüktörü Mark Bell imzasını taşıyan son albümleri 2001 tarihli Exciter, Depeche Mode’un bütünüyle elektronik daha deneysel uçlara doğru çiçek açmasını ve aydınlığın göz kamaştıran sınırlarını ölçmesini sağladı. Şu bir gerçek ki grup artık istese de bir melek olamayacak kadar geniş bir vizyon ve müzikal birikime sahip. Bu nedenle Meleği Oynamak ismi bizi şaşırtmamalı. En azından niyet ortada, daha duru olan bir öze, siyah tüylerle kaplı kirli bir melek kostümü içinde geri yürüyebilmek. İtiraf etmek gerekli ki hem geri dönüş yolculuğunda hem de tüm bu birikimi ortaya koymakta, Playing The Angel albümü oldukça başarılı.

Playing The Angel ile ilgili olarak ilk dikkati çeken nokta albümün karanlığı. Bu karanlık aslında Ultra albümündekinden daha yoğun değil. Ancak Playing The Angel’daki şarkıların Violator’dakileri çağrıştıran saflığının üzerine örülen ve ancak ilk single olan Precious ve Lilian gibi parçalarda biraz olsun dağılarak tüm albüm boyunca devamlı belli bir düzeyde kalan bu karanlık, algıda çok yoğun hissediliyor. Öyle ki Martin L. Gore’un söylediği iki şarkı, Macrovision ve Damaged People, sanırım hiçbir Depeche Mode albümünde olmadığı kadar bu albümde Dave Gahan’ın ses rengi ile rahatsız edici bir tezatlığa ulaşıyor. Bu iki şarkı özellikle de Macrovision, gerçekten de harika şarkılar olmakla birlikte Martin L. Gore’un ses renginden dolayı albümün genel ruhuna aykırı ve en zayıf iki parçasını oluşturuyor. Gerçekten de Playing The Angel’ın karanlık atmosferi bu diyarın Dave Gahan’ın vatanı olduğunu söylüyor dinleyenlerine. Şunu da belirtmek gerek ki solo albümü Paper Monsters’da besteci olarak da karşımıza çıkan Gahan, bu albümde de üç bestesi ile iyice kök salmış durumda. Bu şarkılar, Suffer Well, I Want It All ve Nothing’s Impossible’dan hiçbiri albümün L.Gore imzalı genel havasına ters düşmüyor.

Albümdeki genel karanlık havanın tutturulmasında faydalanılan formülü, özellikle açılış parçası A Pain That I’m Used To, Suffer Well ve The Siner In Me gibi parçalardaki kakafonik bölümlerde en yoğun biçimde hissedilen bir ölçek endüstriyel müzik etkisinin bir ölçek Massive Attack tadındaki ritmik trip-hop karanlığı ile birleştirilmesi biçiminde özetleyebiliriz. Gahan’ın vokaline eşlik ettiği sürece bu bileşimin karanlığı, insaflı ve alışılagelen klasik bir Depeche Mode çizgisinde, Gahan’ın sesinde tutunuyor. Ancak ne zaman ki Gahan susuyor ve dinleyici parçaların bütünüyle synth ve acımasız gitar soloları ile tırmanıp evrildiği eşikle baş başa kalıyor, işte o zaman karanlık dinleyenin üzerine çöküveriyor. Özellikle The Siner In Me’nin sonunda bu etki oldukça yoğun biçimde hissedilebiliyor. Down tempo yapıdaki böylesi bir durağan karanlıkta doğrusu Gahan’ın ses rengi bile bir kurtarıcı gibi gelebiliyor.

Albümdeki parçaların hemen hepsinin Violator ve öncesi dönemi Depeche Mode parçalarında bir yansımasını bulabilmek mümkün. Örneğin up-tempo John The Revelator’u Master and Servant’a, Precious’u Enjoy The Silence gibi klasik bir Depeche şarkısına benzetebileceğimiz gibi. Ama albümde bir parça var ki doğrusu bir karşılığını bulabilmek çok kolay değil: Nothing’s Impossible. İlk birkaç dinleyişte daha iddalı diğer parçalar arasında gizlenen Gahan imzalı bu şarkı dinledikçe büyümeye başlayanlardan. Parçanın melodik kurgusunun olgunluğuna ve dikkat çekmeyen akışkanlığına ek olarak Gahan’ın şarkının sözlerine son derece tezat oluşturan alışılmışın dışındaki ölgün söyleyiş tarzı şarkıyı ilk dinleyişlerde sislerin arkasına gizliyor biraz: “Bu gece yıldızlar bile daha parlak parlıyor / Hiçbirşey imkansız değil / Hala ilk görüşte aşka inanıyorum / Hiçbirşey imkansız değil”. Bu şarkıyı her dinlediğimde gözümün önüne hayali, kendi kafamda çektiğim videosunu getiriyorum. Bir ev robotu güzel sahibesine aşık oluyor. Gahan’ın ölgün söyleyiş tarzı, sözler ve hayalimdeki bu vizyon birleştiğinde şarkı gerçekten mükemmelleşiyor ve tekrar tekrar dinlenecek bir yoğunluğa kavuşuyor. Doğrusu bu hayali videoyu o kadar benimsedim ki, olur da bu parça için bir klip çekerlerse ve konu böyle olmazsa sanırım hayal kırıklığı yaşayacağım...

Playing The Angel, Depeche Mode’un Violator dönemi daha saf ve yoğun halini özleyenler için grubun Violator’dan sonraki birikimini de içinde barındıran önerisi. Eğer 90’ların başındaki, Depeche Mode’u da etkileyen rock tufanı hiç yaşanmamış olsaydı, grup Violator’dan sonra Songs Of Faith And Devotion yerine bu albümü yapmış olabilirdi. Belki elektronik sounddaki minimalizme karşılık kullanılan karmaşık programlama ilk dinleyişlerde bizi biraz zorlardı ama şarkıların melodik yapılarının Violator’daki şarkılara olan benzerliği ve albümün genel karanlığının çok iyi tutturulan tonu bu duruma da kolayca alışmamızı sağlardı. Son bir öneri: Eğer albümden çıkan ilk single Precious tarzında bir albüm bekliyorsanız çok da yanılıyor sayılmazsınız, tek bir şartla: Beklediğinizden daha karanlık bir atmosfer için hazırlıklı olun.